ویژگی ها و روحیات قوم یهود ۲

ویژگی ها و روحیات قوم یهود ۲

یهود دوستان خدا:
طبق آیه ششم سوره جمعه یهود خود را دوستان خدا می‌دانند: « قُلْ یَا أَیُّهَا الَّذِینَ هَادُوا إِن زَعَمْتُمْ أَنَّکُمْ أَوْلِیَاء لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ»: «بگو ای یهودیان اگر گمان می‌کنید که فقط شما دوستان خدایید نه سایر مردم، پس آرزوی مرگ کنید [تا به لقای محبوبتان برسید]‌ اگر راست می‌گویید. [یعنی همین قدر که از مرگ وحشت دارید دلیل آن است که در ادعای خود صادق نیستید]».

http://www.taknaz.ir/upload/4/0.320657001283718598_113133-bigthumbnail.jpg

در آیه ۱۸ سوره مائده نیز آمده است: «وَقَالَتِ الْیَهُودُ وَالنَّصَارَى نَحْنُ أَبْنَاء اللّهِ وَأَحِبَّاؤُهُ قُلْ فَلِمَ یُعَذِّبُکُم بِذُنُوبِکُم بَلْ أَنتُم بَشَرٌ مِّمَّنْ خَلَقَ یَغْفِرُ لِمَن یَشَاء وَیُعَذِّبُ مَن یَشَاء وَلِلّهِ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَإِلَیْهِ الْمَصِیرُ»: «یهود و نصاری گفتند ما فرزندان خدا و دوستان اوییم پس بگو: چرا شما را در برابر گناهانتان مجازات می‌کند؟! بلکه شما هم بشری هستید از مخلوقاتی که آفریده، هرکه را بخواهد [و شایسته بداند] می‌آمرزد و هر که را بخواهد و مستحق بداند مجازات می‌کند». چه پاسخ دندان شکن و کاملی!!
در روایات اسلامی در حدیثی از ابن‌عباس می‌خوانیم: پیامبر(ص) جمعی از یهود را به دین اسلام دعوت کردند و آنها را از مجازات خدا بیم دادند. یهود گفتند: چگونه ما را از کیفر خدا می‌ترسانی در حالی که ما فرزندان خداییم و دوستان او. همچنین در تفسیر «مجمع‌البیان» در ذیل آیه مورد بحث، حدیثی شبیه حدیث مزبور نقل شده که جمعی از یهود در برابر تهدید پیامبر به مجازات الهی گفتند که ما را تهدید نکن ما فرزندان خدا و دوستان او هستیم اگر خدا بر ما خشم کند همانند خشمی است که انسان نسبت به فرزند خود دارد و بزودی این خشم فرو می‌نشیند.
قرآن کریم با این امتیازات موهوم، مبارزه می‌کند و امتیاز هر کسی را در ایمان و عمل صالح می‌شمارد و مجازات آنها نشانه بی‌اساس بودن ادعای آنهاست. در دیدگاه قرآن هیچ‌کس بر دیگری برتری ندارد، مگر به تقوی. در سوره مبارکه حجرات آیه ۱۳ می‌خوانیم: «إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ».
همچنین قرآن کریم در آیه ۱۱۰ سوره آل عمران بهترین ملت را چنین معرفی می‌کند:
«کُنتُمْ خَیْرَ أُمَّهٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنکَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْکِتَابِ لَکَانَ خَیْرًا لَّهُم مِّنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَکْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ»: ««شما بهترین امتی بودید که به سود انسانها خارج شده‌اید امر به معروف و نهی از منکر می‌کنید و به خدا ایمان دارید و اگر اهل‌کتاب [به دین اسلام] ایمان بیاورند برای آنان بهتر است ولی تنها عده کمی از آنها با ایمانند و بیشتر آنها فاسقند».
براساس این امتیازطلبی، یهود معتقد بوده‌اند و هستند که فقط چند روز مجازات خواهند شد و سپس بهشت الهی تا ابد در اختیار آنهاست. قرآن کریم به این گفته بی‌اساس که سرچشمه انحراف می‌شود و غرور می‌آورد پاسخ داده است:
«وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَیَّاماً مَّعْدُودَهً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللّهِ عَهْدًا فَلَن یُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ بَلَى مَن کَسَبَ سَیِّئَهً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِیـئَتُهُ فَأُوْلَـئِکَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ» (بقره/۸۰ و ۸۱): «می‌گفتند: آتش دوزخ جز چند روزی به ما نخواهد رسید. بگو آیا پیمانی از خدا گرفته‌اید. پس خداوند هرگز از پیمانش تخلف نمی‌ورزد یا چیزی را که نمی‌دانید به خدا نسبت می‌دهید. آری کسی که بدی به دست آورد و خطاهایش او را در میان گیرد، اهل آتش است و در آن ماندگار خواهد شد».
آیه ۸۰ با یک بیان منطقی این پندار غلط را که تبصره‌ای کلی به سود یهود بر قانون مجازات کلی زده شده است، ابطال می‌کند. می‌گوید این گفتار شما از دو حالت خارج نیست: یا باید عهد و پیمان خاصی از خدا در این زمینه گرفته باشید که نگرفته‌اید و یا دروغ و تهمت به خدا می‌بندید.
این قوم مغرور، امتیاز نژادی را حتی در آخرت برای خود قائل هستند چه برسد به دنیا. چنانکه خداوند در آیه ۹۴ و ۹۵ و ۹۶ سوره بقره با استدلال دیگری این عقیده را نفی و بایکوت می‌کند:
«قُلْ إِن کَانَتْ لَکُمُ الدَّارُ الآَخِرَهُ عِندَ اللّهِ خَالِصَهً مِّن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن کُنتُمْ صَادِقِینَ وَلَن یَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ وَاللّهُ عَلِیمٌ بِالظَّالِمینَ»: ««بگو اگر [آن چنان که مدعی هستید] سرای دیگر در نزد خدا مخصوص شماست نه سایر مردم، پس آرزوی مرگ کنید اگر راست می‌گویید ولی آنها هرگز به خاطر اعمال بدی که از پیش خود فرستاده‌اند آرزوی مردن نخواهند کرد و خداوند بر ستمگران آگاه است».
یهود با گفتن این سخنان که بهشت مخصوص ماست یا چند روزی بیش در آتش نمی‌سوزیم، جدای آنکه روحیه خودبرتربینی خود را به رخ می‌کشیدند، می‌خواستند مسلمانان را نسبت به اسلام بدبین و دلسرد کنند ولی قرآن پرده از روی دروغ و تزویر آنها بر می‌دارد. آنها هرگز حاضر به ترک دنیا نیستند و این خود دلیل محکمی بر ادعای کذب آنهاست. راستی اگر انسانی چنین ایمانی داشته باشد که عذاب نمی‌شود و بهشت مال اوست چرا این قدر به زندگی دنیا دل ببندد؟! در آیه بعد قرآن ادامه می‌دهد: «وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَیَاهٍ وَمِنَ الَّذِینَ أَشْرَکُواْ یَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ یُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَهٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن یُعَمَّرَ وَاللّهُ بَصِیرٌ بِمَا یَعْمَلُونَ»: آنها را حریص‌ترین مردم، حتی حریص‌تر از مشرکان بر زندگی (این دنیا و اندوختن ثروت) خواهی یافت (تا آن جا) که هریک از آنها دوست دارد هزار سال عمر کند در حالی که این عمر طولانی، او را از عذاب خدا باز نخواهد داشت و خداوند به اعمال آنها بیناست».
بی‌شک سرچشمه بسیاری از جنگها و خونریزیها در طول تاریخ بشر برتری‌جویی نژادی بوده است. تشکیل کشور اسرائیل نیز بر مبنای همین تفکر است. اصولاً نژادپرستی شعبه‌ای از شرک است و اسلام با آن مخالف مطلق است. در تلمود – که شرح تورات است و مهمترین کتاب آداب و تعالیم یهود به شمار می‌رود – برخی از عقاید منحط و برتری‌جوییهای این نژاد خودپرست چنین آمده است:
۱) امتیاز ارواح یهود از غیریهود به این است که ارواح یهود جزئی از خداست. ارواح غیریهود ارواح شیطانی و شبیه حیوانات است. نطفه غیریهودی مانند نطفه دیگر حیوانات است.
۲) بر فرد یهودی لازم است تمام کوشش خود را مصروف جلوگیری از حیات و پیشرفت دیگر ملتها نماید تا قدرت مطلقه تنها برای آنها باشد.
۳) هرگاه غیریهودی، یهودی را بزند مثل اینکه عزت الهی را زده و مستحق مرگ است. اگر یهودی آفریده نشده بود، برکت از زمین می‌رفت و خورشید نمی‌تابید و باران نمی‌بارید.
۴) ملتهای دیگر مانند سگ هستند. اعیاد مقدسه برای سگها نیست. سگ از غیریهودی بالاتر است.
۵) هیچ گونه خویشاوندی میان یهود و غیریهود نیست زیرا آنها به خرها شبیه‌ترند تا انسانها. خانه‌های غیریهود به منزله طویله حیوانات است. غیریهود خوکهای نجسی هستند که برای خدمت به یهودیان آفریده شده‌اند.
۶) افراد صالح غیریهودی را بکش و بر یهودی حرام است که غیریهودی را از مرگ و یا چاهی که افتاده نجات دهد بلکه باید جلوی آن را با سنگ بگیرد.
۷) بر اسرائیلیها کشتن و غصب کردن و دزدی نمودن مال غیراسرائیلی جایز، بلکه واجب است.
۸) املاک غیریهود، حکم مال متروک دارد و یهودی حق دارد آن را تملک کند.
۹) خداوند می‌دانسته ما دو نوع حیوان نیاز داریم یک نوع حیوان لال مانند چهارپایان و پرندگان و یک نوع، حیوان گویا و ناطق مثل مسلمانان و مسیحیها و بوداییها و سایر ملل شرق و غرب.

http://www.whc.ir/modules/system/assets/uploads/82321692c9d871cfe8b58e2023948ced.jpg
در تفاسیر آمده که مسلمانان و اهل‌کتاب هر کدام بر دیگری افتخار می‌کردند، اهل‌کتاب می‌گفتند: «پیامبر ما پیش از پیامبر شما بوده و کتاب ما از کتاب شما با سابقه‌تر است». مسلمانان هم می‌گفتند: «پیامبر ما پیامبر خاتم و کتابش کامل‌ترین کتاب آسمانی است. پس ما بر شما امتیاز داریم». طبق روایت دیگری یهود می‌گفتند: «ما ملت برگزیده‌ایم و آتش دوزخ جز روزهای معدودی به ما نخواهد رسید و مسلمانان می‌گفتند «ما بهترین امتها هستیم چون خداوند فرموده: «کنتم خیر امه» در بطلان ادعاهای مزبور، آیه ۱۲۳ سوره مبارکه نساء نازل شد:
«لَّیْسَ بِأَمَانِیِّکُمْ وَلا أَمَانِیِّ أَهْلِ الْکِتَابِ مَن یَعْمَلْ سُوءًا یُجْزَ بِهِ وَلاَ یَجِدْ لَهُ مِن دُونِ اللّهِ وَلِیًّا وَلاَ نَصِیرًا»: «[فضیلت و برتری] به آرزوهای شما و آرزوهای اهل‌کتاب نیست. هرکس بد کند کیفر داده می‌شود و جز خدا ولی و یاوری برای خود نخواهد یافت».
در بخشی از تورات می‌خوانیم: «ارتداد ایشان [بنی‌اسرائیل] را شفا داده و ایشان را مجاناً دوست دارم زیرا خشم من از ایشان برگشته است. برای اسرائیل مثل شبنم خواهم بود و او مانند سوسنها گل خواهد کرد…».
و یا می‌خوانیم «خداوند رحمان و کریم است دیرغضب و بسیاررحیم تا به ابد محاکمه نخواهد بود و خشم را همیشه نگاه خواهد داشت با ما موافق گناهان عمل ننموده و به ما حسب خطایای ما جزا نداده است زیرا آن‌قدر که آسمان از زمین بلندتر است، به همان قدر رحمت او بر ترسندگانش عظیم است چنان‌که پدر بر فرزندان خود رئوف است …».
اما روح حاکم بر قرآن با این جملات منافات دارد. در قرآن صفات جمال و جلال خدا در کنار هم آمده و هر جا سخن از بهشت است ذکری از جهنم می‌شود. حالت بین خوف و رجا در قرآن موج می‌زند و هر چند رحمت خدا بر غضب او سبقت دارد اما صفات خدا در کنار هم آمده است؛ اگر رحمان است منتقم نیز هست، عذاب هم می‌کند و بر گناهکاران و کافران و منافقان خشم می‌گیرد.
یکی دیگر از اعتقادات یهود، نجات دسته‌جمعی و جاودانی آنان است. این عقیده نیز اندیشه‌ای گمراه‌کننده بوده که موجب گناهان و انحرافات اخلاقی و زشت‌کاری بین یهود شده است. خداوند این اندیشه را مورد تعرض قرار داده و در آیه ۱۶۹ سوره مبارکه اعراف می‌فرماید: «فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ وَرِثُواْ الْکِتَابَ یَأْخُذُونَ عَرَضَ هَـذَا الأدْنَى وَیَقُولُونَ سَیُغْفَرُ لَنَا وَإِن یَأْتِهِمْ عَرَضٌ مُّثْلُهُ یَأْخُذُوهُ أَلَمْ یُؤْخَذْ عَلَیْهِم مِّیثَاقُ الْکِتَابِ أَن لاَّ یِقُولُواْ عَلَى اللّهِ إِلاَّ الْحَقَّ وَدَرَسُواْ مَا فِیهِ»: «بعد از آنان (یهود) جانشینانی وارث کتاب شدند که متاع پست دنیا را می‌گیرند و می‌گویند: همه ما بخشیده خواهیم شد. اگر متاعی باز به ایشان برسد باز آن را می‌گیرند. آیا از آنان پیمان کتاب آسمانی گرفته نشده که نسبت به خدا جز به حق سخن نگویند، با این که آنچه را در آن کتاب است آموخته‌اند؟».



ارسال دیدگاه

اطلاعیه ها

بیشتر بخوانید